tag:blogger.com,1999:blog-26405750.comments2012-02-18T07:09:31.505+02:00atakhan mikhaelhttp://www.blogger.com/profile/15218661432007847753noreply@blogger.comBlogger27125tag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-11212865883781193332008-11-30T22:37:00.000+02:002008-11-30T22:37:00.000+02:00ölüme dair çok yazı şiir okumuşluğum çok anı dinlemişliğim vardır fakat aynı anda birçok penreceden bakabilmek o pencereden kendine bakabilmek zordur insanın kendi ölümüne dair düşünmesi bunu yazıya dökmesi imgelem yerine kullansa bile zordur...tebrıkler gerçekten..ışıklı Yürüyüşhttp://www.blogger.com/profile/07724280903085290812noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-15687070077911559582008-06-09T18:53:00.000+03:002008-06-09T18:53:00.000+03:00iyiki fotograf ve onu ustaca kullananlar var.Yüzleri anları ölümsüz kılmak için.keşke deklanşöre basıldığında yüzlerin arkasındakini de görebilseydik o zaman sanatların en mükemmeli olurdu.ellerinize sağlık...ışıklı Yürüyüşhttp://www.blogger.com/profile/07724280903085290812noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-89539296836020018892008-05-18T21:24:00.000+03:002008-05-18T21:24:00.000+03:00“geldiler, işlediler; bize ruh verdiler ve çekip gittiler. Terk edip gittiler."<BR/><BR/>gidenlere selam olsun...yudumhttp://www.blogger.com/profile/03421378973217654640noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-29634093813696960852008-05-17T22:19:00.000+03:002008-05-17T22:19:00.000+03:00Ölüm ne zor kelime..insanın kendiyle bitmeyen hesaplaşmaları kadar zor.. Uzun zamandır okumadığım bu şiir yeniden hafızamda canlandı yazınızı okudugumda.kaleminize saglık..<BR/><BR/>"Dalgalar bozmaz denizin rengini<BR/>bir yaz gecesi gibi güzelse<BR/>toprağa düşen çocuğun gözleri<BR/>Kimse kullanmasın ölüm kelimesini<BR/>kuş uçtuğu dala konmazsa"<BR/>ÖMER ATEŞ KIZILTUCIşıklı Yürüyüşhttp://www.blogger.com/profile/07724280903085290812noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-19526688615136248702008-05-12T00:40:00.000+03:002008-05-12T00:40:00.000+03:00Bu bir ölüm hayali mi? Hayır degil..<BR/>Bu bir aşk! Aşkın dehlizlerinde kaybolmuş, kendisi de zaten hayal olan birinin aşkı, belki "var" olana belki "yok" olana duydugu aşk. Belki yoklugun halka halka açılıp var olması yeniden. Belki "var"ların yokluk için verdigi savaş. Belki de...<BR/>Tesekkurler..Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-91961337605822088322008-05-09T00:08:00.000+03:002008-05-09T00:08:00.000+03:00Bu yorum yazar tarafından silindi.nuri salıkhttp://www.blogger.com/profile/17613358353288292469noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-75374860628595395102008-04-17T14:07:00.000+03:002008-04-17T14:07:00.000+03:00ben de istanbula aşığım,onu görüp de aşık olmamak ne mümkün!ama görmek için anlamalı onu,bir şehirden öte,kişiliği-karakteri olan bir canlı o, çünkü.bir istanbul aşığı olarak çok keyif alarak okudum,bu şiirsel,etkileyici yazı için teşekkürler...tasvirlerinle ve üslubunla istanbulun heyula,görkemli,nefes kesici görüntüsüne yakışır kocaman bir fotoğraf çekmişsin;büyülü.ellerine sağlık...özlemhttp://www.blogger.com/profile/08722011989072136204noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-36280000733516225742008-03-19T23:36:00.000+02:002008-03-19T23:36:00.000+02:00Allah O'nun yolundan ayırmasın, amin....arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-46873594223517017182008-03-07T20:01:00.000+02:002008-03-07T20:01:00.000+02:00mükemmelsin hayatı çok güzel karelemişsin kardeşim.teşekkürler...sacred dawnhttp://www.blogger.com/profile/08917321818026196739noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-82752765845205604802008-03-06T18:02:00.000+02:002008-03-06T18:02:00.000+02:00İnsan bazen acıyla boğuşur, ayıyla boğuşur gibi. Bile bile yürür acının üstüne. Yallnızlığı cebine koyar, yürür...<BR/><BR/>Bir tren garında kimsesiz kimsesiz ağlar ama bundan zevk alır zamanla. Zaman bize bunu öğretebilir, zaman bizi seviyor olabilir...<BR/><BR/>Yazını çok sevdim, samimi olmuş. Yukarıya yazdıklarımda senin yazının bende olan yansımaları.<BR/><BR/>Görüşmek üzere.Pelesenk Serzenişlerhttp://www.blogger.com/profile/00456975677996177115noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-76254079338794341222008-03-01T01:57:00.000+02:002008-03-01T01:57:00.000+02:00Kendi fotoğrafını gördüğünde oldukça şaşırıp çok beğenen biri olarak ilk yorumu yazmak da bana nasip oldu..<BR/>Fotoğrafların hepsinin başka başka duyguları anlatıyor olması, hepsinin birer fotoğraf olmaktan öte bir süre incelendiğinde kendilerini anlatan harika kompozisyonlar oluşu sanırım fotoğrafçılığı sanata dönüştüren tılsım. Galip karelerle kompozisyon yazmakta oldukça başarılı. Başarılarının devamını diliyorum, <BR/>Teşekkürler...arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-84037991257785653292007-12-11T23:29:00.000+02:002007-12-11T23:29:00.000+02:00yar-ı muvafık dan zaman tünelin e düşülmüş bir kayıt daha...henüz dilimiz yeni dönmeye bşalmış, koltuğumuzun altında 3-5 kitap...kalınından...<BR/><BR/>ve bir şeyler keşfetme çabasına, nice mahremler zinciri eklene dursun; ve dünya olanca hızı ile kirlene dursun; 22 kış; 21 yaz geçirmiş şu ömrümde; 8 yaz ve 9 kışı bir şekilde beraber geçirdik "yar-ı muvafık" ile...<BR/><BR/>şimdi geçmişteki kadimin daha da eskimesi..eskidikçe değerinin artması -şarap misali- ...dileğiyle..AGAhttp://www.blogger.com/profile/00891482946187257894noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-55536557216790715852007-12-08T00:43:00.000+02:002007-12-08T00:43:00.000+02:00"kadim dostum" diye başlamak en akıl karı gibi geldi: eskiye dair ne varsa, bizden başka, unutulmaktan şikayetçi... bahsettiğin o sütunlar, işlenmiş, oyalanmış, oyulmuş taşlar ve onlara geçmişte şahitlik edenlerle, bugün şahitliğini satırlara dökenler. <BR/><BR/>ve unutmak. tren garlarının soğuk iskelet elleriyle uğurlanmalar. bir de sitem edeyim -aslında kuliste konuştuk ama buraya da yazayım- ankara'ya gittiğin günü hatırlıyorum, dört sene öncesi, soğuğa meyilli eylül: saat akşamın dokuzunu çoktan unutmuş, 'soğuk tahta' ve kokusuz nemden ibaret oturaklarda, gelmesini istemediğimiz o dakikalar: galip odtü yolcusu...<BR/><BR/>o gün, ben de arkama bakmadan istasyondan ayrıldığımı hatırlıyorum. şimdi aklıma gelmeyen ve gözleri iri iri yaşlarla dolduran bir şarkı söyleye söyleye orayı terk ettiğimi de... <BR/><BR/>bu yazıda somutlaşmayı bekleyen, bedene gelmek için sabırsızlanan satırlar gördüm. devamını bekliyoruz, <BR/>kalemine sağlık ve selamet...yusuf gürernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-90682783469863982182007-12-01T23:38:00.000+02:002007-12-01T23:38:00.000+02:00çok dokundu bu yazı ruhuma, korkularıma. evet ölümden korkmak eşittir yalnızlıktan korkmaya. deselerdi ki ölenler gittikleri yere yalnız gitmeyecekler belki bu kadar korkmazdım. "son" lar hep yalnızlık mı getirir? "kadim" gidince yalnızlık mı gelir? "kadim" yalnızlığı yok ettiği için mi mağrurdur?? galiba öyle...<BR/>Teşekkürler....arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-871233295296081612007-12-01T23:35:00.000+02:002007-12-01T23:35:00.000+02:00gerçekten insanın ruhuna işleyen,gözünün önünden pek çok şey geçiren,samimi bir yazı..eline sağlık arkadaşım...zeynephttp://www.blogger.com/profile/05382385313025668730noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-82250274937475483402007-08-04T15:03:00.000+03:002007-08-04T15:03:00.000+03:00harika bir film olmuş. yalnızlığın denizle, istanbulla, hatta çarpıcı bir ironi olarak kalabalıkla betimlenmesi çok güzel.. filmin bir bölümünde ki "ikilik" - eğer abartmıyorsam- insanın içindeki iki kişiyi ve o iki gemi silüeti de iki yolu tasvir etmiş gibi..<BR/>tebrikler, çok başarılı..arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-32746944207891327652007-08-02T11:41:00.000+03:002007-08-02T11:41:00.000+03:00Araf.. Bir kum tepesi, iki arada bir derede...<BR/>Hangisi doğru, aslında yanlış nerede..<BR/>Atacağın adım, seni deniz deniz yakabilir...<BR/>Veya,<BR/>Sen olduğun yerde kal şimdilik.<BR/>Bir gün bir bakmışsın,<BR/>Fildişi yalnızlığında, <BR/>kendi sevaplarına ağlıyorsun...<BR/><BR/>Kardeşim, sana üç beş cümlecikle seslenmek istedim, affına sığınarak. Eline sağlık çok derin olmuş. Derinliğine derinlik katmak istedim. Bir yerden bir boşluk bulup da çıkmak, daha kolay olsun diye. Kalemin dert görmeye...Yusuf Gürerhttp://www.blogger.com/profile/09409089126136214726noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-71849773604971622772007-08-02T00:27:00.000+03:002007-08-02T00:27:00.000+03:00ehl-i araf?? nasıl birşey bu? muallakta kalmaksa anlamı, hangimiz muallakta değiliz ki? hangimizin yeri sabit ve garanti? hangimiz eminiz kendimizden ve akıbetimizden? kim bulmuş sağlam toprağı basmış ayağını da demiş:" ben yıkılmam, bakiyim"? ve daha bir sürü bunlara benzer soru içinde kafam allak bullak ve sakin. sükunetle beklemek, neymiş sabretmek sanırım şimdilerde en çok öğrendiğim şey..<BR/>Teşekkürler..<BR/>(konudan saptım biraz belki...)arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-41052624422816150382007-07-29T23:52:00.000+03:002007-07-29T23:52:00.000+03:00yazıda anlatılanların tamamına katılıyorumm.. ve ben de demek istiyorum :"güle güle öteki masum küçük kız"...<BR/>kendimizi nasıl da hiçe sayıyor olduğumuz meydanda. nasıl da ellerimizle boğduğumuz kendimizi gayet açık, fakat göremiyormuyuz neyiz? anlayan varsa lütfen anlatsın...arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-37941508645868586002007-07-29T18:13:00.000+03:002007-07-29T18:13:00.000+03:00Her kıyı aslında bir araftır<BR/>Derya ile toprak arasında,<BR/>Tavanarasına kaldırdığım düşüncelerim oysa ne saftır...<BR/>Kaybolmuş kelimelerim var arasında.<BR/><BR/>ehl-i araf a hoş geldin dostumAGAhttp://www.blogger.com/profile/00891482946187257894noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-90614789153256820512007-06-18T12:42:00.000+03:002007-06-18T12:42:00.000+03:00Tebrikler kardeşim, yazı ve araştırma gerçekten çok güzel olmuş, dimağına kuvvet. Dünyaya nam salmış bir medeniyetin , olanca vurdumduymazlığı ile en savurgan mirasyedileri olan bizler, acaba arkamızda bıraktığımız koca uygarlığın ne kadar farkındayız ? Ya da nereye kadar daha sürecek bu umursamazlık ? Bu denli aydınlatıcı ve açıkçası düşündürücü bir araştırma eminim , bize , bizi biz yapan şeylerin ne olduğu hususunda , bir ışık olacaktır. Tekrar tebrik ediyorum ve böylesinde çalışmalarını ileride , iyi bir akademisyen olarak ta sürdüreceğine olan inancımla başarılar diliyorum.Merve ÇAKIRhttp://www.blogger.com/profile/16985017190704325636noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-17294559692604871362007-04-19T08:51:00.000+03:002007-04-19T08:51:00.000+03:00adamda "çocuk" olarak doğmuştur..ondaki kudret büyüğüşündeki kudrettedir...<BR/>(TAOGERA)<BR/>üstad...hatırlar mısın? sene 1999 daha yeni yetmeyiz ikimizde...o kadar sivriydik ki, daha sonra yontulmak çok zor oldu(!) pişiyoruz..pişeceğiz...vs....<BR/>yazıyı okurken bu kelimeler kimden neyin birikimi olarak çıkıyor onlar geldi aklıma...birazda aylardır görüşememenin özlemiyle...<BR/><BR/>yüreğine mukayıt olasın...abdurrahman AĞAnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-91936802368744486562007-04-04T20:06:00.000+03:002007-04-04T20:06:00.000+03:00beni, sadece iki-üç günlüğüne gidip de, orda olmanın farkına varamadan henüz, dönmek zorunda kaldığım güzelim İstanbul'a götüren bu yazı, bana, hiç yaşayamadığım İstanbul hüzünlerini özletti....arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-4592898316960874122007-04-04T19:57:00.000+03:002007-04-04T19:57:00.000+03:00hey asil şovalye!! harika bi yazı bu!tebrikler!! çok derine daldım, düşündüm, anladım ve farkettim ki bir ben görmüyorum bu kabus-rüyayı, bir ben hissetmiyorum bu sancıları, bunca olanı apaçık gören deli(!) bir ben değilim. Sevindim:)))arzunoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-26405750.post-38704197894135562982007-04-04T13:53:00.000+03:002007-04-04T13:53:00.000+03:00Yazıyı daha önce okudum ve bir an önce eklenmesini bekliyordum. Edebiyatın tüy dokusu masumluğu,samuray kılıcının buz gibi sivrilmiş keskinliğinin yaşadığı büyük bir aşk gibi geldi bu yazı bana... Ben diyorum ki,içimizdeki isyanları bu denli 'samimi sertliklerle' ortaya koyabilmek,ustalık gerektiriyor. Ve bu ustalığın kuşağını beline dolayan kardeşim galip'e içten teşekkür ediyorum. <BR/><BR/>Bir dahaki yazında 'Selanikli' bir 'hemşehrini' görürsen yine,benden de selam söyle bu kez!..<BR/><BR/>Eline,yüreğine,kalemine sağlık...Yusuf Gürerhttp://www.blogger.com/profile/09409089126136214726noreply@blogger.com