evren-i mikhael

sessizlik

2011-02-13T18:22:00.000+02:00

Sessizlik. Sonsuz sessizlik. Muhteşem beyazın sonsuz sessizliği. Arada hırıltılı nefesimi duyuyorum. Nefesimi ve onun buza dönüşmesini. Bekliyorum. Nedensiz, kimsesiz bir bekleyiş. Belki de yolun sonu, ne dersin?

Bazı zamanlar koşabildiğimi hatırlıyorum. Soğuğa rağmen, rüzgara rağmen. Ama şimdi? Heyhat, bırak koşmayı koşabilme umudu bile çok uzaklarda kaldı. Peki buraya kadar nasıl gelebildim? Neydi beni bu yolculukta ayakta tutan? Şans, kader, kısmet. Belki de kadere karşı şansımı çok zorladım ha. Buraya kadar itildim, ya sonra? Sonrası yok. Sonrası sonsuz sessizlik. Yakmayan ateşte donmak. Nedendir bilinmez benim için cehennem düşüncesi her zaman soğuk olmuştur.

Koşabiliyordum. Ama şimdi vücudum isyanda. Sol dizim belki de öldü. Diğerleri can çekişiyor. Bunların ötesinde olan soru ise şu; koşar mıydım? İntihar eden insanların düşüncelerini çok merak ediyorum. Acaba onlarda benim gibi soğukta mı bekliyorlardı? Yoksa buraya düşmektense ölmeyi mi düşündüler. Bacaklarımı keseceğinize, beni mi öldürün dediler.

Peki sen nerdesin? Neden yanımda değilsin. Her yerde seni arıyorum. Güneşte parlaklığını, yamurda uysallığını, fırtınada kızgınlığını, soğukta ise uykunu ve hastalığını. Ben burada soğukta beklerken sen nerdesin? Ya da sen neler çekiyorsun? Ben buralarda sürterken, sen oralarda neler yaşıyorsun. Aileler içinde yalnızlığa nasıl katlanıyorsun? Herşey varken, en büyük eksikliğe nasıl tahammül ediyorsun?

Çirkinleşiyorum, farkında mısın? Yaşın getirdiği yada alalade bir fiziksel çirkinlik değil bu. İç dünyamda ki bir çirkinliğin bir yansıması. Belki de bir uyarı belki de bir evrim. O hatırladığınız insandan farklı bir insana. Hãlã büyüyoruz ve ben hãlã reddediyorum. Bütün varlığımla kabul etmiyorum. Bu nostaljik bir çocukluk hatırası değil. Kendi zayıflığımın ve çirkinliğimin reddi. Belki de uyum sağlayamadığım için kızıyorum ve küçük bir kapris bu yaşadaıklarım. Ah, hãlã çölü özlüyorum.

Belki de omzunda ağlayabilsem herşey düzelecek. Güneş gene satı, gökyüzü gene mavi olacak. Bu yaşadığım şehirde bile. Belki de seni görmek bile yetecek. Ama ya olmazsa, ya bu illeti kalbimden çıkarmak düşündüğüm gibi olmazsa. Sanırım artık sadece kötü düşünüyorum ve her sabah aynada nefret ettiğim o yabancıyı görüyorum.

İados’ta Atina donanmasını beklerken Spartalıları gören ilk askerim. Bizans’ta surların içinde kan ve idrar içinde yatarak kentin düşüşünü yaşayan imparatorum. Mekke’de Müslüman kardeşime kurşun sıkmak zorunda kalan Osmanlıyım. İstanbul’da nereye kaçacağımı bilmeyen bir Rum’um.

Belki de bu hezametin sebebi hayallerdir. Önce düşünülen sonra gerçek olduğuna inanılan ardından gerçekliğin önüne geçen ama bir anda yok olan hayaller. Ne kadar çok inanırsan seni o kadar yükseğe taşır, ve ne kadar çok inanırsan seni o kadar hızlı fırlatır. Ne kadar acı ki hãlã binbir gece masallarında ki Arap umuduna sahibim. Acı ve öldürücü. Heyhat güzelim, düşünmeden edemiyorum, ben donmadan yanıma gelirsin değil mi?

ben mübadil torunu; süreklenmenin kaderi.

2009-08-11T23:32:00.001+03:00

web.me.com/atakhanmikhael

ben gidiyorum?

2008-11-25T02:27:00.000+02:00

farkında mısın? benim öldüğümün. yıllar oluyor belki yavaş yavaş gidişim. ruhumun beni terk edişi. o gitmek istedi ben ise gidemedim. buradayım işte; aynanın karşısında kendini tanıyamayan adam. yokluğunun farkında. belki bundandır sadece “ben” hakkında yazmam. kendimi tanıma çabası ama nafile. ben benden gideli çok oluyor. şimdi de ben gidiyorum.

her gece kalbini kesmek nasıl bir duygu bilir misin? keskin kılıçla her gece intihar etmek. uykularının huzursuzluğu ama buna rağmen hiç gitmeyen sonsuz uyuma isteği. nedenini bende bilmiyorum. belki sonsuzluğa ulaşma çabası belki de yokluğa.

ben öldüm biliyor musun? kalbim sökülerek. geçen sende hastanedeydik. hatırlar mısın? morgda morarmış ellerimiz birbirini tutuyordu; üzerimizde ideallerimiz son örtümüz olmuştu. gerçekleşmeyen gerçekleşemeyen idealler. çıplaklığımızı onlar koruyordu. elimizde eski yüzükler. içinde gamze ekim 2004 yazıyor. ne kadar da yanlış ben daha bu dünyaya gelmeden önce bir ruh iken seni seviyordum. kalbim kılıçla sökülüp atıldığında da.

beni gitmeye tutan ne bilmiyorum sonsuzluğa doğru. çok zor değil aslında değil mi? belki de kendimi tanıyamamam.

bir rüya gördüm bir gün. çok küçükken. ellerim bağlı; bağırıyorum ama sesler beni bastırıyordu. sesler. o kadar çoktular ki. kurban edildim sonra. sesler kesildi kesik ellerimden akan kanlar sesleri sesti. korku gitmişti, huzurluydum. herkes mutlu idi. kalkınca ağladım sabaha kadar; sessiz sessiz. çocuk aklım insanlar için ölmeyi anlamamıştı. o gün çok korkmuştum. neden ansızın kaldırıldığımda titrediğimi anlıyor musun? korkuyorum hala.

gidiyorum anne farkında mısın? biliyorum gene kızacaksın zaten konuşmuyorsun diye. biliyorum ama konuşamıyorum. elimde değil. ağzına mühür vurulması nasıl bir şey bilir misin? onlar gelir; kelimeler ama çıkamazlar kurtulmak istersin ama olmaz. boğulursun sonra. bu yazılar nasıl çıkıyor zannediyorsun. bunlar beni boğan kelimeler.

soğuk suyu vücudunda hissetmek nasıldır bilir misin? ürperirsin korkarsın nefes alamadığını düşünürsün. insanlığını kaybetmek de öyle. en küçük düşünce de yıkılınca, hayata karşı küskün olunca da böyle hissediyorsun.

bazen içimle konuşmaya çalışıyorum. suskun. yazı yazdığımda bir iki kelime fısıldamaktan başka bir şey yapmıyor. neden böyle bilmiyorum.

sonbaharı sevmiyorum ama sonbaharda ölmek isterdim. yani bugünlerde. yağan yağmurun altında savrulan yapraklarız. üzerimizde ağır yağmur damlaları içimizde ayrılığın hüzünü. hadi gel ölelim şimdi kıyıya vuran balinalar gibi. ama biz insandık dimi?

bana kızıyorsun biliyorum kardeşim kadar olamadın diye. haklısın.

bazen yürüyorum. iyi geliyor. uzun düşünceler, kısa müzikler yokluklar varlıklar. varlığımı kanıtlamaya çalışıyorum. zor oluyor haliyle; maddeye inanmayan biri olarak. maddesel yaşamak ne kadar da acı veriyor bana biliyor musun?

ben yokum gene. ruhum kayıp. karnıma kılıç saplayalı kaç yıl oldu. çok iyi hatırlıyorum o geceyi. yağmurlu bir sonbaharda; elimde kanlar yüzümü boyuyorum. inanır mısın çocuklar gibi şenim. aklıma ana okulda yaptığım faaliyetler geliyor. resim ve boyamam berbat. o zamanlar hayatı yaşayamayacağım belli olmuş.

evde ana okuldan kalma bir resmim asılı. geçenlerde düşmüş büyük gürültü ile. belki de ruhum çok uzaklara gitti.

ben bir intrapersonal'ım. yani içine kapanık. yarı otistik. çok sıkılırsa bırakın gitsin kurşun askerlerini boyasın. hala oyuncaklarım var biliyorsun. ama artık onları ben yapıyorum. insanlar sorduklarında heyecanlanıp kaç tane kurşun askerimin olduğunu söylüyorum. benim bu kada misketim var gibi. ağlıyorum halime. ciddiyim. bunları düşündükçe ağlıyorum. düşünüyorum da kitaplar büyütmüyormuş bizi.

bugünlerde gri renkteyim. gri yani belirsizlik. ne olduğu belli olmayan. kaybolmuş. ormanın derinliklerinde ne yapacağını bilmez haldeyim. arada ağlıyorum. ama nafile.

denizin sesini bilir misin? ama gerçek sesini. içine daldığında duyarsın. bana garip duygular verir. neden bilinmez kelt müziği aklıma gelir.

ağlayamıyorum artık. gözyaşı akmıyor. ben gidiyorum farkında mısınız?

ölüm ve ben

2008-05-08T22:16:00.004+03:00

derin bir sessizlik. varlığın yok olduğu noktalardan biri. arafın içinde en sessiz çığlıkların yada sözlerin evrenin mikhaelinde yükseldiği bir yerde ölüyorum. gözlerim kapalı ama hissederek görüyorum. yakıcı güneş altında suyun içindeyim. sadece yüzüm dışarıda, su sanki bir kefen. güneşin altında parıldayan mavi bir kefen. kulaklarıma yavaş yavaş sesler gelmeye başlıyor. denizin derinliklerden gelen sesler. kulağım suyun içinde üzerimde dolaşan dalgaların sesini duyuyor. bir an gözlerimi açıyorum, belki de ölmeden önce son bakış için. onu görüyorum, beyaz giysiler içinde bütün güzellikleri ile. en günahsız haliyle. gülümsüyor, ona ismini veren çukurları daha belirginleşiyor. beyaz gelincik tarlasında açan iki kırmızı gül gibiler. sanırım ben de gülüyorum, ama en çok kendimi onun güzelliğine bırakıyorum. ölümü beklerken ona kavuşmak ne büyük mutluluk ama o gelince ölüme gitmek ne kadar acı. zaten mutluluklar da saniyeler sürmez mi? en güzelleri en kısa olanlardır. en güzelleri yok olanlardır. bir şeyler söylüyor ama kulağıma sadece denizin dalga sesleri geliyor. sonra bir tını, o hafif sesiyle bana sesleniyor tekrar. duyamıyorum ama hissediyorum bütün vücudumla. sonra ölüm geliyor bütün karanlığı ile. yavaş yavaş suya gömülüyorum. o ise bana el sallıyor. ah o kadar güzel gülümsüyordu ki. ölüyorum, denizin bütün ıslaklığı ile, aklımda unutulan cümlelerle…

ölüm. sonunda ona kavuştuğumu zannederken uyanıyorum. karanlık, her türlü ışığı yutan bir karanlık. yokluk gibi. ama bir ışık görüyorum, uzaklarda. yakınlaşıyor. odamdayım. yatağım,kitaplarım ve kılıçlarım. bir tanesi elimde, kınından çekilmiş, karanlıkta soğuk soğuk parlıyor. içeriden sesler yankılanıyor, erkek sesleri sanki bir ağıt. bilmediğim, çoktan unutulmuş bir dil. her kelimesi gözyaşları acılar içeriyor. kelimeler yaşıyor ve hüzünlerini sana bırakıyorlar. sonra o geliyor sessizce, her zaman ki gibi. önce ayakucuma oturuyor. bana dokunuyor, irkiliyorum. anlatamadığım beni diri diri yakan bir duygu. sonra başucuma geliyor. ellerini saçlarımda dolaştırıyor. dayanamayarak kalkıyorum, kılıcı saplıyorum. sesler kesiliyor. ellerim sıcak bir sıvı ile doluyor. ağır ağır akıyor ellerimin arasından. kılıcı vücudumdan çıkarırken bana sarılıyor. doğduğum gün beni uyutan huzur bütün bedenimi sarıyor. o unutulmaz huzur. vücudum çekiliyor, tekrar ölüyorum. tekrar karanlık. yastığa kafamı koymadan önce son kez ellerini saçlarımda hissediyorum. kanlar içinde yatağımda can veriyorum, aklımda unutulan özürler ile…

bir öncekine inat edermişçesine aydınlık bir yerde uyanıyorum. gözlerim ışıktan kör oluyor neredeyse. soğuk. kanımı donduran bir soğuk. soğuğun aydınlığı ile üşüyorum. uzaklarda bir tını. beni anlatıyor. sonra ayak sesleri. yavaş ama sert. onu görüyorum. içimden bir haykırış, kaçınıyorum. son görüşme için hazır değilim. hayır değilim. henüz değil. duruyor, o mavi gözlerine direnemiyorum. ayağa kalkıp ona doğru yürüyorum hayır sürükleniyorum. tam dokunacakken ayrı düşüyoruz. önce şaşkınlık sonra da kızgınlık. aramızda buzdan bir duvar, kıramıyorum. ellerim kan, gözlerim donmuş yaşlarla dolu. yorgunlukla yığılıyorum. ağlıyorum hıçkırarak. kavuşamadan öleceğim diye. soğuk artıyor ışıkla beraber. uykum geliyor yavaş yavaş. kanlı ellerime bir el dokunuyor. kesik parmağı gözyaşlarımı siliyor. bense uyuyorum ölüm diyerek, aklımda unutulan anılar ile…

tanımadığım bir kent. boş sokaklar içinde yürüyorum. her yer ıssız. çok hafif yağmur yağıyor. yürüyorum, düşüncelerden tamamen arınmış bir şekilde. sadece yağmuru hissediyorum ve ölümümü bekliyorum, tekrar. tanıdığım sandığım bir sokağa saptım. eski evlerin daralttığı karanlık bir sokak. tek ses yağmurun yere düşmesi idi. bir an için onunla karşılaştım. bakıştık. sadece gözlerini hatırlıyorum. gözlerimin ikizleri. Öncesinde silik anılar, geleceğinde puslu günler. Aslında o kadar yakınız ki. Ama devam ettim, duramadım. Konuşamadım. O da seslenmedi. Sadece havanın soğuduğunu hatırlıyorum. Ve yağmur damlalarına karışan yaşlarım, aklımda unutulan keşkeler ile…

Kayboluyorum sokaklarda. Hava alacakaranlık. Yer değişiyor. Unutulmuş bir ada, kadim kalıntılar. Hava alacakaranlık. Güneş ellerimiz altında batıyor. Ve biz iki siluet onun ölmesini izliyoruz. Onu hissediyorum. Aslında o kadar farklıyız ki. O çoğu zaman bir hoca ben ise bir isyankar bir öğrenci. Bazen de tam tersi. Konuşmak istiyorum ama hayretle bir gölgeye döndüğünü hissediyorum. Aslında benim için hep öyle olmadı mı. Güneş batıyor, gölgeler kayboluyor ve ben kendimi rüzgara bırakıyorum. Düşüyorum karanlık içinde doğduğum toprağın ve dahi atalarımın toprağının denizine... hiç uyanmamak üzere…

ben yitik bir şövalye, ölümün pençesinde...

2008-03-19T21:15:00.002+02:00

ve bugün bütün alemin ışığı olan "Sen" bu eski dünyayı şereflendirdin. keşke yolundan tam gidebilseydim. seni gönderene şükürler olsun...

mikhael'den resimler

2008-02-24T14:45:00.002+02:00

sonunda porte fotoğrafları bir ortamda birleştirebildim. orjinali yaklaşık 60mb tuttuğu için kalitesi düşük bir örneğini koyuyorum. aslında aklımda daha farklı bir sunuş vardı ama tamamlayamadım. şimdilik bununla idare edeceksiniz. beni kırmayıp portre fotoğraflarını çekmeme izin veren herkese çok teşekkür ederim...

Kadim ve Ben

2007-12-01T23:12:00.000+02:00

Kadim. Nereden geliyor, nedir kökeni. Eski olan. Ama sadece eski olan değil. Gururlu, vakurlu ve hüzünlü. Acı ama yakmayan bir hüzün. Saygı duymak lazım kadim olana. Sadece eski olduğu için değil. Taşıdığı hüzünden dolayı. Kadim insanlar. Aslında onlarda sadece insanlar. Sadece insan. Ne kadimler ne de kadim oldukları için gururlular, vakurlar yada hüzünlüler. Bunların hepsini ben onlara yüklüyorum. Aslında hepimiz öyle yapmıyor muyuz? Eskide yaşamış olana sürekli bir şeyler ekliyoruz. Bir şeyler yüklüyoruz. Belki de onları rahat bıraksak daha mutlu olacaklar. Ama binalar. Kadim mimariler. Yıkılıp terk edilmiş olanlar. İşte onlar gururlu, vakur ve hüzünlü. “geldiler, işlediler; bize ruh verdiler ve çekip gittiler. Terk edip gittiler.” İnsanlar şehirleri terk edip gittiler bazen de onlarla beraber yok oldular. Birkaç saniye içinde. Yanan bir resim gibi. Ama gittiler. Bazen isteyerek, bazen zorla. Belki de Granada’daki, Hattuşaş’taki insanlar gibi hüzünle terk ettiler. Belki de sadece gittiler. İşte bu yüzden hüzünlüdürler, binalar. Ve gurulu ve vakur o günleri yaşadıkları için. Acaba bize ne anlatırlardı dile gelselerdi. İsterler miydi hiç yeryüzünden çıkmamış olmayı. Dağların güvenli eteklerinde kalmayı mı isterlerdi? Nefret ettiler mi insanların onlara dokunmasına? Belki de terk edilmelerine rağmen, işlenip terk edilmelerine rağmen memnunlar mıydı? Hani her şeye rağmen der gibi. Mutluydular bence. O sütunlar. Uzun sütunlar. En çok onlar gurur duyuyorlardır. İşlendiler dikkatlice, üzerlerinde ince yivler. Sonra ince ince boyandılar. Bazen de beyazlığın saflığı ile kaldılar sadece. Mutluydular bu yüzden. Terk edildiler ama mutluydular. Terk etmek. Aslında terk etmek de zor. Dönüp arkana bakmamak. Pişman olsan da. Bir karar alınca onu uygulamak, sonuna kadar. Terk etmek deyince aklıma tren garları geliyor. Ve tren yolculuklarım. Genelde beni uğurlayan sadece tren garı oluyor. Hiç arkama bakmadım trenlerde bugüne kadar. Onları sürekli terk etsem de beni her seferinde çağırdılar. Desteklediler. En önemlisi yalnız bırakmadılar. Unuttular yani. İnsanlar gibi. İnsanların en iyi ve en kötü özelliği unutmak. Ve ilginçtir insanlar kötü olanı unuturlar. Başından geçen onca kötü olay belli bir zaman sonra iyi gibi hatırlanır. Ama daha ilginçtir acı olaylar bizi hayata bağlar. Destekleyen. İnsanoğlu her şeyde olduğu gibi burada da kıymet bilmiyor. İnsanoğlu. İnsan. İnsan denince aklıma gelen kelimelerden biridir yalnızlık. En çok nefret ettiğimiz ama en çok bulduğumuz. Bizi üzen, yaralayan ama isyan edemediğimiz. Çünkü korkuyoruz. Ölüm korkusu da buradan geliyor bence. Sevdiklerimizden ayrı kalma,yalnız kalma. İnsanın içine işleyen, aynı zamanda ve bütün iyi şeyleri yavaş yavaş yok eden bir duygu. Yalnızlık beni her zaman üşütür. Ağustosun kavuran sıcağında olsa bile. Belki de kararları tek başına alma yada bunları tek başına uygulama zorunluluğu korkutuyor bizleri… Üşümek. Soğuk. Soğuk iyidir aslında, dinç tutar. Bir şeyler yapmaya zorlar. Acı verir ama süründürmez sıcak gibi. İnsanlar cehennemde donmuyorlar, yanıyorlar… Cehennem. Korku göstergesi. Her yok oluşta tekrar dirilmek ve tekrar yok olmak acılarla. Zümrüd-ü anka gibi. Ne büyük bir acı Yarabbi. Oysa bu dünyada acıya ne kadar hassasız. En küçük acı da bile yok olduğumuzu zannediyoruz. Ama sonsuza kadar sonsuz defa yok olmayı düşünmüyoruz. Yok olmak. Ve ben yok olan bir antik kentin yanındayım. Kadim bir kent. Vakur sütunların yanında onları hissederken bitiriyorum bu yazıyı…

ben yitik kentlerden, Atalay oğlu atakhan galip

yalnızlık molası

2007-08-04T14:03:00.000+03:00

ehl-i araf

2007-07-29T17:59:00.000+03:00

bir yanımda fil dişi kule,
bir yanımda derya deniz;
ve ben aradayım, elimde kalemim,
ne yapacağımı bilemeden.

ne soyutlanabiliyorum,
ne bütünleşebiliyorum.

üretmek, ah ne güzel şey
düşünmek, üstüne fikirlerin oluşması

ama ne anlatabiliyorum ürettiklerimi,
ne de yok edebiliyorum onları.

aristokrasi ve re'aya
fildişi kuleler ve toprak,
hem yakınlar hem uzaklar.

ve ben araftakilerden
ne cennet ne cehennem
sonsuza kadar yokoluşun eşiğinde...

breakdown

2007-05-12T11:39:00.000+03:00

çok sevdiğim birisinden gelen bir yazıyı paylaşmak istedim...

Hayatta insanın en zalim davrandığı canlı, hayvan, insan ya da bütün mahlûklar içinde, ne yazık ki kendisi oluyormuş. En hırpaladığı, en üzdüğü ve en önemlisi en az "saygı" gösterdiği mahlûk; kendisi... Anne rahmine düşen ilk kan pıhtısından, ölüm anının en uç noktalarında dökülen ter zerreciklerine kadar insan ırkı sadece ve sadece kendi aleyhine kullanıyor sayılı nefeslerini. Başkalarına verdiğin sözü tutmak için bile elinden geleni yapan sen, niye kendin için verdiğin sözlerini unutursun? Hangisi daha acı; bildiğin halde vicdan azabı duyarak yapmamaktı, yoksa kendini yok sayıp unutmak mı? Hangisi daha iyi; harcanan çabaların uğruna çektiğin ruhsal çöküntümü, yoksa insanlığın ya da seni sen yapan insan olma bilincini kaybetmek mi? Her banyoya girdiğinde vücudunu canice kanayana kadar keselerken çıkan kirler, kalbinin derinliklerinde sadece senin ve Yaradan'ının bildiği yasak, ahlak dışı ve en önemlisi senin kendine saygını yitirten yok oluşun külleri olduğuna mı inanmak istiyorsun ve sadece "madden" her temizlenişinde yeni tertemiz bir kalbin var olması ümidiyle o anı geçiştiriyorsun? Sayılı dakikaların tadını çıkarmak istiyorsun, çünkü gerçek dünyada ne yazık ki kendine olan saygının ve değerin yeri yok. Ancak kendinden nefret eden biri, kendisini mahlûkatın dışına koyan bu seviyesizliğin içinde bata çıka boğulup gider. Bir çıkar beş batar, yarım çıkar on batar; zamanla çıkış periyotları azalır ve biter. İşte o an senin bittiğin andır. İnsan kendi adına ne yapmak ister, nasıl anılmak ister; dünyadan göçtüğü vakit arkasında nasıl bir "ben" bırakmak ister. Yâda insan ne yaparak öldüğü zaman asıl doğum gününe ve sonsuzluğun hazzına ulaşır? Ben galiba erişemeyeceğim; iki dünyada da bana verilen insan olabilme, düşünebilme; karar verip uygulayabilme yetisine ulaşamayacağım. Kendi yok oluşumu kendi ağıtlarımla uğurlayacağım, yok olan bana gözyaşlarıyla el sallayarak... Güle güle "masum küçük kız" ve hoş geldin "hiç kimse"...

ben...

2007-04-01T13:11:00.000+03:00

bir istanbul dönüşü

beyaz bir ışık dönemeci döndü. etraftaki insanlar; aileler, gençler ve yalnızlar. sırtımdaki ağırlıklarla ilerledim gene trene. 4. vagon; pulman 24. tek kişilik yalnızlık koltuğu. bavullarım gene ayağımın altında. bağdaş kurdum. kulağımda appocaliptca’ dan nameler. yükselen ve düşen notalar. gergin kemanın sesi… insanın içindeki uzun saçlıyı coşturan müzikler. ama ne olursa olsun ruhumun gözleri kapandı yorgunluktan. ve başladı ruhumun rüyası. başta rüya gibi değildi gördüklerim ama neden sonra ışıklar dahi karardı ve bende hastalık belirtileri başladı. sıtmalı gibi titremeler ve kusma. ruhum durmada kusuyordu. 20 yılda ne biriktirdiyse kusuyordu. ve bunlar bitmeden de rahatlamayacaktı. dolayısıyla da ben. içinde neler yoktu ki; ışıklar, sesler, anılar, nefretler, dostluklar vb. vb. sonra her şey karardı. yavaş yavaş gelen “şeyler”. osmanlıca harfler, istanbul istatistikleri, laiklik tanımlamaları, afrodisias, para hesapları, fotoğraf filmleri… ve birden her şey kesildi. bir yatakta yatıyorum. hava soğuk ama yaz soğuğu. havasından belli ankarada’yım. telefon çalıyor. acı acı ve bunu hissedebiliyorsun. iyi bir haber gelmeyeceği belli. telefonu açtım. öldü dedi kafamdan hemen binlerce soru geçti; kim, ne zaman… sonra anladım; olamaz dedim. daha birkaç gün önce gördüm. iyiydi, elimi sıktı. bana baktı benle konuştu. telefon kapanmıştı. sessizlik; ölüm sessizliği.
havada iki atom. birbirleriyle çarpışıyorlar. şiddetli bir şekilde alevler çıkıyor. gitmeye, ayrılmaya çalışıyorlar; olmuyor bir süre dönüyorlar uzaktan uzağa; sonra yakınlaşıyorlar usulca sanki iyi ki gitmemişiz der gibi. iyi ki gitmemişler zaten diye düşündüm. nedendir bilmem.
raflar dolusu kitap. ufukla yer birleşiyor; kitaplar onları takip ediyor. birden boşalıyor hepsi üzerime; oku beni diye. hangi birinizi demeye ne vakit ne de takat bırakıyorlar. gören aramızda kan düşmanlığı var sanır. ezdikçe eziyorlar beni. kyle katarn dağıtıyordu hepsini elinde ışın kılıcı. may the force with you diyor bana. ne alaka demeye kalmadan yok oluyor. içeriden bir ses çok oyun oynuyorsun oradan karışıyor bunlar diyor. adam haklı. hayatımız oyun olmuş.
ardından bir koz as büyüyor gözümde; aha diyorum yendim sizi. sonra o koz as birden meymenetsiz herife dönüşüyor. elinde a4’ler a3’ler boy boy bilmem kaçlar… hepsini yazın diyor. sonra birden vazgeçiyor bunları bırakın gidi süleymaniye kütüphanesini yazın. ödev. haftaya istiyorum. bana numarasını veren kızlara +5 bonus.
içimden batağa, osmanlıca'ya, o adama öyle bir küfür ediliyor ki hayatımda duymadığım bir şey.
ardından pentagram giriyor rüyaya. “kill my pain” diyor ben de eyvallah abi bende tam bunu söylüyordum diyorum.
gene bir sessizlik. ardından çığlıklar; çoluk çocuk, kadın, erkek. ve binlerce mermi, ok, zıpkın, top tüfek bilumum silah. öldürüyor hepsini. öldürmekle kalmıyor; kesiyor biçiyor, ırzına geçiyor yetmiyor o çocuğu da doğurtup onu da öldürüyor. pentagram bağırıyor; “kill my pain”; bizim acılarımızda bir şey mi diyorum. onların acılarını dindirelim. ama bu yolda ölmeyelim. önemli olan ölmek değil önemli olan sevgiyle kötülüğü alt etmek. gandhi içeri giriyor. içten bir ses ayakkabı üretimi başlasın diyor.
çığlıklar tezahürata dönüşüyor. 22 kişi canhıraş bir topun peşinde koşuyor 22 bin kişi onlar adına seviniyor, üzülüyor; bu uğurda birbirlerini öldürüyorlar. aferin diyorum, devam edin.
daha sonra bu insanlar bir kapalı salona dolaşıyorlar. na’pıyorsunuz diyorum. bizim akraba televizyondaki müzik yarışmasında finalde; onu destekliyoruz. etrafa bakıyorum; adam yayındayız diyince insanlar coşuyor. öbür türlü kimsenin taktığı yok. ellerde telefon; sürekli mesaj atıyorlar. zaplıyorum. bir adam bir tabut hikâyesi anlatıyor filmin birinde ve çalacaksın diyor. bunu da İstanbul görüntüleri ile söylüyor. dayanamayıp zaplıyorum. karşımda dev ağaçlar. gözünü sevdiğim devletimin kanalı. adam ağaca aşkına dokunur gibi dokunuyor. ama ağaçlar 3000 yıllık. şeceremi saysam yetersiz. ne olaylar görmüştür. ben de bir hayranlık. sonra televizyon kendini zaplıyor. lan diyorum. yersen diyor .tam kalkacağım koltuk tutuyor elimden. kımıldayamıyorum.
gene o salak yarışma. millet kendinden geçmiş. bir la havle çekiyorum. içeriden biri iltica geldi diyor. yok, azizim gericilik diyor diğeri. geri nereye geliyorsa. karşı masa bağırıyor; ilticaya kurban olun diye. fatih döneminde herkesin elbisesi ipek, bütün evler altındı diyor. marco polo bile bu kadar atmamıştı be amca. onlar da gidiyor. ben de merak ediyorum ben ne zaman gideceğim diye.
bir amca geliyor kısa boylu; saçlarını geriye atmış. koluna giriyorum. nereye amca? çalı kaşları ile bakıyor. anlıyorum bizim oralı. gözlerin mavisi selanik mavisi. dedem de babam da öyle. bize nasip olmamış. hiç diyor; geziyoruz beraber. anlatıyorum. seni sevenlerle sevmeyenler girdi birbirine. ne yaptın bea amca diyorum, bu kadar? ne bilem bea diyor? çok mu kırıyorlar birbirlerini diyor. çok diyorum. bir şey demiyor ama mavilik anlatıyor bana her şeyi. çıkıyorum kolundan yavaş yavaş; ayrılıyor.
bir bank görüyorum; oturuyorum. yanımda iki insan. biri sağımda, biri solumda. mavi gözlü amcayı anlatıyorum. biri vay sen onun düşmanısın diyor diğeri ise onun dostusun diyor. ben de ne haliniz varsa görün deyip kalkıyorum.
ardından teoman oğul’u söylüyor. çocukluğum geliyor aklıma. müsamereler, geziler, eğlenceler… yanımda annemle ablam ve babam. sonra gözümden bir yaş dökülüyor. yer deniz oluyor. bense bir vapur. yara yara gidiyorum boğazı. bakıyorum hayranlıkla “bakire” şehre. ve alışmaya çalışıyorum artık onun yaşlandığına.
arıyorum atomun tekini. uzak düşmüşler birbirlerine. arıyorum kavuşturmak için. ayrı kalmasınlar diye. ya ben? ben dünden suçlu.
aziz nesin geliyor karşıma kitap olarak. her elini tuttuğumda yeni bir hikaye. memurlar, deliler ve eşekler. aslında bizler yani. yaptıklarımız, sürekli yaptıklarımız. hükümet, devlet ve anarşizm. yıkmak, vandallık ve hoşgörü, sevgi.
düşünüyorum, her insan kendi kapısını süpürür mü, ya da herkes birbirini sever mi sırf insan olduğu için. sonra kendimi herkesin önünde dünyanın en salak ve saf adamı ilan ediyorum. bunlara inandığım için. insanlar geliyor tebrik için ve yeni mi anladın salak olduğunu diyorlar. sonra biri geliyor kulağıma fısıldıyor; keşke herkes salak olsa diye…
hayal görüyorum rüyamda. herkes paylaşımcı. herkes dürüst. sonra onlar ölüyor. sonra onların çocukları ölüyor. sonra ölenlerin çocukları. onların torunları paylaşmak istemiyor. bazıları daha çok istiyor. sonra sorumluluklarını atıyorlar. devlet kuruluyor ve ben terler içinde uyanıyorum. neden böyle diye ağlamaya başlıyorum. yaşlı bir amca geliyor. merak etme oğul, sahte bu dünya; yok aslında. lakin önce sen doğru ol. doğru iş yap; sonra insanları düzelt, göreceksin elini attığın her dal doğru olacaktır. eyvallah amca diyorum.
sonra luke skywalker geliyor ve elinde ışın kılıcı arkasında ona tapan binlerce amerikalı genç. teli çok germe yoksa kopar; çok salma yoksa çalmaz diyor. gençler deli oluyor bu söze. jedi master diyorum bu sözü senden binlerce yıl önce siddartha anlamıştı. o kim diyor. arkasındaki gençlere bakıyorum. Allah acısın diyorum. arkamdan bağırıyorlar. may the force with you.
sonra imparator penguenler geliyor. sıra halinde. şu nizama bak diyorum. sonra hepsi çeşit çeşit hayvanlar oluyorlar. hepsinin kafası da tayyip. arkadan deniz’in sesleri ama anlaşılmıyor. ne zaman anlaşıldı ki. önümde cumhurbaşkanı kararnameyi anayasa mahkemesine gönderdim geçemezsiniz diyor. havada oylar; çöpte oylar. demokrasi araç mı amaç mı? boşa giden seçim afişleri; boşa giden paralar. rap rap rap. aman Yarabbi rüya içinde kabus.
terler içinde uyanıyorum; eskişehir. başımda güvenlik. meğer arkamda oturan kız için gelmiş. kızın gözler yaşlı eli havada. tren istasyonda. bir arbede ortamı. biri bağırıyor paralarını çalmış; öbürü diyor taciz etmiş. gelenler gidenler polisler. sonra ortalık sakinleşiyor derken güvenlik bir adamı copla dövüyor. adam sanık. güvenlik öyle bir vuruyor ki; hem adamı dövüyor, hem kaçan golün, hem ekonomik bunalımın, hem ırak savaşının, hem karısının dırdırının öcünü alıyor…diğer güvenlikçiler geliyor. ayırıyorlar. dövende gözle görülür bir rahatlama…boş bakışlar. sanki,neyse. zannedersin adam on yıl hapis yatacak. sonra birden serbest bıraktılar adamı. hani suçluydu. sanık tekrar trene biniyor. yanımdan geçerken öyle bir küfür etti ki yıllardır biriktirdiği hıncı kustu. ne adam kaldı ne kadın ne de bebek…
tren gidiyor. hala gidiyor…rüya da onla beraber. atom parçası hala kayıp. bulabilene aşk olsun.
deliler geliyor. binlercesi, onbinlercesi yıkmaya her şeyi…belki de düzeltmeye diyor aziz nesin. tekrar yanımda. bütün bu düzensizlikleri onlar düzeltecek diyor. peki ya sonra? düzettikten sonra diyorum. susuyor. susması manalı. anarşizmden sonrası devlet diyor o gözler.
sınıftayım, büyük bir amfi. beni kimse görmüyor. hoca derse giriyor. ilk defa giriyormuş derse anladığım kadarıyla. sen necisin dedi birisine; sonra böyle olmaz; herkes ideolojisini ve ismini bir kağıda yazsın dedi. herkes yazdı; sen oraya sen buraya apolitikler şuraya dedi. sizler kaldınız dedi ilk ayırdıklarını; apolitikler geçer ama az notla; sizse en az B dedi. sınıftan çıt çıkmıyor; kimse konuşmuyordu. ben ise bağırıyordum deli gibi. adalet nerde, üniversite anlayışı nerde, senin ne hakkın var bunu yapmaya diye… sesim duyulmuyordu. yok oluyordu, biten bir şarkı gibi; amfide yok olmaya başladı. yavaş yavaş…
bir üniversite önündeyim. aileler çocuklarını üniversiteye getirmişlerdi kayıt için… nasihatler havada uçuşuyordu. hepsi de aynı nasihat. aman dikkatli olun, aman olaylara karışmayın, aman hocanıza karşı gelmeyin, aman ocu olmayın, aman bucu olmayın, aman fişlenmeyin. düşünme ders çalış;ot gibi yaşa…
alttan alt yazı: “-izm’ler hayatlarımızın –beyinlerimizin- prangalarıdır.”
tam artık yeter diye bağıracaktım ki bu kadar olumsuzluktan sonra, artık ışığın dünyadan yok olduğunu düşündüğüm sırada, ortam aydınlandı. yalnız yakıcı bir ışık değildi bu, insanı yormayan hatta sevecen bir şekilde kucaklayan bir ışıktı. umut var dedim kendi kendime bu kadar olumsuzluğa rağmen. gözlerimi açtığımda ankara garındaydım. güneş doğmuş, insanlar inmeye başlamıştı trenden. ağır sırt çantamı yüklenip, bavulumu omzuma astım ve trenden inerken gene ankara dedim.
bu yazıda var olan ifadeler abartılsa da ya da küçültülse de var olmuştur. hayata daha doğrusu düzene karşı bir tepkidir bu yazı ve beni anlamayanlara karşı. sadece bu kadar mı tepkim. kesinlikle hayır. ne yazık ki kalemim güçlü değil ki bu yüzden aklımdan geçenlerin hepsini kağıda dökemiyorum. bu yazıyı yazma fikri üsküdar salacak’ta beni anlayan nadir insanlardan biri olan dostumla boğaz rüzgarına karşı yürürken ortaya çıktı. bir noktada o gün söylediklerimin bir özetidir bunlar. kurgusal olmasının sebebi ise kendimi ifade biçimimden kaynaklanmakta. simgelerin –kutsal olsun olmasın- firmalarca; insanlarca oy ve para uğruna kullanıldığı bu düzende bir karşı koyuştur bu yazı. sürç-ü lisan eyledimse affola…

ben atakhan galip; zavallı bir şövalye…

istanbul dönüşü

2007-03-06T18:56:00.000+02:00

istanbul'a
bir istanbul dönüşünde "istanbul'da sonbahar" dinlerken trenin sallantılarında kendinden
geçmiş bir halde ...

önce bir düşüş sesi. metalik ve ani bir ses. ve tekrar ve tekrar. sonra birden öten vapur sesi ile irkilen insanlar. bir genç. hayatı karışık aklı karışık bir genç. fotoğraf çekiyor. eminönü vapuruna binmiş elinde eski demir bir makina. eli demirin soğukluğu ve boğaz rüzgarı ile üşüyor. içi fotoğraf ateşi ve istanbul aşkı ile ısınıyor. kadıköy'deki eski balonun orda bulunan cennetten kaçmış bulutları çekiyor. ışıklarını dolayısıyla ruhlarını siyah beyaz filmin gümüş parçalarına hapsediyor. dünyadaki en güzel hapis bu. cennette böyle olmalı- akşam güneşi; büyük, yumuşak ve sevecen ihtiyarlara benzeyen bulutlar ve fotoğraf makinaları yani sanat. yaratmakta sanatların temeli değil midir? hepimiz sanatkar değil miyiz bir şeyler yaratmata uğraştığımız için...
vapur döndü sağında haydarpaşa utangaç, yaşlı ama görkemli paşa, solunda boğaza hayran marmara. vapur ise tam ortada. güneş sağına vuruyor. deniz gök mavi, gök ise tarif edilemez. ufuk beyazlaşıyor beşiktaşın arkasında. sol tarafta bulutlar engelliyor güneşi. deniz gri ama seni kucaklayan gri. korkutmayan, iğrendirmeyen aksine sevdiren gri. sanki gök ortadan yarılmıştı da vapur ortasından gidiyor ve her döndüğünde çizgi de onla dönüyor. sağında kız kulesi ile şemsi paşa camii beliriyor. iki küçük, mütevazi ama boğaz köprüsünün haşmetine karşı koyan ulu yapılar. zulme karşı duran peygamber gibi, ağaya direnen çiftçi gibi, Muhammed gibi spartaküs gibi jeanne d'arc gibi gandhi gibi her onurlu insan gibi...sonra karşısına tarihi yarımadayı alıyor vapur. topkapı, ayasofya, sultanahmet, beyazıt kulesi ve komşuları galata. önde de dev bir bayrak. çırpınıyor boğazın sularına karışmak için. çırpınıyor.
sert bir rüzgar; ciğerlerine su doldurtan cinsten. ama direniyor çocuk gözleri yaşlarla. ağlıyor belki; belki soğuktan; belki Yaratan'a sevgisini gösteriyor. istanbul'u yarattığı için... rüzgar ittiriyor, üşütüyor. rüzgara rağmen değil. rüzgarı sevdiği için çekilmiyor. o an orada,hemen öleceğini bilse gene çekilmezdi. ağaçtan düşen yaprak gibi bile bile. ölümü göre göre seviyor. sadece sevmek için. işte aşk bu diyor içinden. aşk bu zorluklara,rağmenlere karşı sevmek. sevmek sadece sevmek. birşey beklemeden kendini bırakarak ama Rahman'ı bularak sevmek. ben diyor sana aşığım. tıpkı kalbime sahip olana olduğum gibi...
gemi yaklaşıyor. insanlar hiç olmadıkları kadar yakınlar birbirlerine. sevineceklerine sinirleniyorlar. ama istanbul sinirlerini unutturuyor bulut oyunlarıyla. o da iniyor ve yitiyor şehrin içinde.
aynı vapur içindeki insanlar farklı biri hariç. çocuk dönüyor evine güneş batarken. bu sefer cennetin kapıları gözüküyor ona. hem de iki tane. biri topkapı'nın diğeri marmara'nın üstünde. kelimelerin anlatmaya çalışmak en büyük hakaret olacaktır bu muhteşem doğaya. genç gene onları hapsetti filmine. gene düştü onlarca kez metal çerçeveli ayna. sanki düşen giyotin bıçağı gibi. zamandan birkaç parça koparır gibi...güneş topkapı sarayının üstündeki kapıdan battı. yorulmuş bir şekilde cennete girdi. hilal'in çıkmasını beklemeden.
gri denizin üstünde ilerliyordu "haberci" içindeki yolcularla beraber. çocuğun gözleri dalgakırana takıldı. insanların çok yakın olduğu ama ulaşamadıkları yerde kuşlar kendi ülkelerini kurmuşlardı. karabataklar ve martılar. hiyeraşi olmadan beraber yaşıyorlardı. ve kuledekiler denizi gözlüyorlardı. engin ve erdemli bakışlarla. vapur yanaşıyor kadıköy sahiline ve istanbul karmaşası. aradan bir iki gün geçti. şimdi trende oturan çacuğun zihninden görüntüler yavaş yavaş siliniyor maalesef. insanların en iyi ve en kötü özelliği. unutmak. unutabilmek. ve özlüyor çocuk istanbul'u, dünyanın başkentini...

e-müze

2006-06-27T14:32:00.000+03:00

kültür bakanlığının sitesinden -www.kultur.org- bazı müzeleri internet ortamından gezebiliyorsunuz.topkapı'yı söylemiştim ama şimdi müze sayısını arttırmışlar...
-müzeler:

Sanal Müzeler

Çorum Müzesi

Isparta Müzesi

Konya Mevlana Müzesi

Anadolu Medeniyetleri Müzesi

Ağrı İshak Paşa Sarayı

Aphrodisias Müzesi

Aya İrini Kilisesi (St. İrene)

Ayasofya Müzesi

Denizli Hierapolis Arkeoloji Müzesi

Divan Edebiyatı Müzesi (Galata Mevlevihanesi)

Dolmabahçe Sarayı

Efes Müzesi

Perge Tiyatrosu "Skene" si

Side Müzesi

Sumela Manastırı

Topkapı Sarayı

linklere tıklayarak ulaşabilirsiniz.lakin iyi bir internet bağlantısı gerekiyor.-

istanbul gezisi fotoğrafları

2006-06-20T14:38:00.000+03:00

galata kulesi -ayşegül-

istanbul gezisi fotoğrafları

2006-06-20T14:35:00.000+03:00

dolmabahçe giriş kapısı sağ ayrıntı

istanbul fotoğrafları

2006-06-20T14:33:00.000+03:00

dolmabahçe giriş -selda-

yogunluktan bitmiş hâlde fotoğraf çekiliyoruz...

istanbul fotoğrafları

2006-06-20T14:32:00.000+03:00

sultanahmet -ayşegül-

türk-islam eserleri müzesinin balkonundan.

istanbul fotoğrafları

2006-06-20T14:30:00.000+03:00

dikilitaş -ayşegül-

ayşegül'ün benim makina ile çektiği ilk fotoğraflarından...

istanbul gezisi fotoğrafları

2006-06-20T14:20:00.000+03:00

evet sonunda fotoğrafları dijital ortama aktardım. bazılarını ayşegül çekti -altına not olarak yazdım-. dia ları da artık istanbul'a dönünce yüklerim...resimleri gezideki sıraya göre koydum...

topkapı sarayının dış avlusunda bulunan yaşlı çınar ağacı...

e-müze

2006-06-03T15:27:00.000+03:00

kültür bakanlığı güzel bir iş çıkarmış-nadir olarak yapması çok üzücü- topkapı sarayına gidemeyn ya da benim gibi gitmesine rağmen doyamayanlar için internetten gezi imkanı veriyor. bilgisayarınızda quick time yüklü ise topkapıyı dolaşabilirsiniz....

http://www.topkapisarayi.gov.tr/ den ulaşabirsiniz...

saçlarım...güzel saçlarım

2006-05-25T18:25:00.000+03:00

iki senedir baktığım beslediğim büyüttüğüm saçlarım gitti...elimi her saçıma götürdüğümde bi boşluk ile karşılaşıyorum...artık iki sene daha bekleyeceğim...

ilk film

2006-05-22T14:59:00.000+03:00

sonunda bilal montajı tamamlayıp -ki ömerle bizim odada- filmi hazırladı...link altta ulaşamazsanız güzide sitelerimizden www.mafyaturka.org -evet artık org oldular- dan seyredebilirsiniz.yorumda yapın...

http://rapidshare.de/files/20416539/e_risi_do_rsu.wmv.html

İstanbul Gezisi

2006-05-22T14:57:00.000+03:00

Evet, sonunda aylardan önce, planlanan kişi sayısı sürekli değişen İstanbul gezisi yapıldı. Güzeldi ama buruktuk. Gamze'nin -ki kendisi benim hayat yoldaşımdır- annesi fenalaşıp hastaneye kaldırıldığı için ruhumuzun bir parçası sürekli Cerrahpaşa semalarında dolaştı. Gitmek istedik ama hem görüşemeyeceğimizden hem de Gamze'yi alıkoymamak için gitmedik. Yaptığım planın 1/4 ü ne ancak uyabildik. Aksilikler, kalabalık, hâlâ neden geldiklerini anlayamadığım anaokulu çocukları ve gezdiğimiz yerlerin büyüklüğü yüzünden az yer gezebildik. Umarım bana katılan insanlar -hepsine teşekkür ediyorum beni sabırla dinleyip ve bana yardımcı oldukları için- memnun kalmışlardır. Gezi de aksilik ve koşuşturma normal bir hâl aldı. Daha Ankara’dan ayrılmadan önce bile trene yetişmek için sürekli koştuk. Trende kondüktörler tarafından azar işittik koltukları döndürdüğümüz için... Bozuluyorlarmış;nesi bozulacaksa... Zaten bindiğimiz vagonun elektrik sorunu vardı ve Eskişehir’e kadar donarak gittik- abarttım mı? En azından canım Gamze'm üşüyordu- sonra vagonumuz değişti ve sayko oynadık; ebe İbrahim ve Ayşegül'dü... Sabah Gamze'yi bıraktıktan sonra koştura koştura Fetihpaşa'ya gittik. Bi hevesle merdivenlerden uçtuk balkonun en sonuna gidip masaları yerleştirdik ki şef garson geldi 9:30'a kadar kapalıyız dedi. Bu anlattığım her şeyi başından beri görmesine rağmen... Tamam dedik; Selda çantadan kek çıkardı paketi açtı dilimledi ve amcam tekrar geldi dışarıdan yemek getirmek yasak... Bizi izleyip sonradan uyarmak zevk vericiydi herhalde... Karşıya geçtik bizimkiler simitçide kahvaltı yaparken ben kendime yeni bir oyuncak aldım: canon Af için sigma 70-300mm. zoom makro objektif... Ne kadar verdiğimi yazmıyorum çünkü hatırlamak istemiyorum... Önce I.Abdülhamid türbesi oradan Yeni Camii... Koşturarak Bab-ı Âli ve Arkeoloji Müzesi. İskender lahiti beni büyüledi ama Anadolu medeniyetler müzesi daha dolgun geldi benim için... Eserlerin renklendirilmiş hallerinin bir sergisi vardı. İnsanın hayal gücünün bir örneği... Çok güzel olmuş yaratıcı ve farklı bir açı... Şark eserleri binasında aslan rölyefleri çok güzeldi... Gene koşturarak Topkapı ve birden şok hali... Her yeri küçük çocuk basmış... Sürü gibiydiler... Kâbus... Önce ikinci avlu ve mutfağın kapısından bakıp içi oyuk çınarlara gidiş... Oradan arz odası ve kıyafet bölümüne girdik. Kıyafet bölümünün içinde yeni bir sergi açmışlar Osmanlı’da lale sanırım. Lale motifleri olan eşyalar sergileniyordu; İstanbul belediyesi katkıları ile… Tam hazine odasına girecektik ki çocuklardan ve turistlerden oluşan bir insan seddi ile karşılaştık… Biz de balkona çıktık biraz ara verip boğaz köprülerini gösterdim –gerçi Ayşegül akşam boğaz köprüsü ile haliç köprüsünü karıştırdı ama olsun artık…- tam kutsal emanetlere gidiyorduk ki hamam sergisine girdik daha büyük bekliyordum ama gene de güzeldi… Kutsal emanetlerde de sıra vardı ama girilmeyecek gibi değildi. Lakin bir odayı kapamışlar. Hızlı bir şekilde silah odasına girip Topkapı sarayını bitirdik. Aya İrini’ye girmek istedik belki açıktır diye ama kapalı idi; konser için hazırlanıyormuş. Bizler sanki zarar vereceğiz. Üstelik kapalı olacaksa konserlerde de kapalı olmalı o müzik hiç mi zarar vermiyor??? Her neyse Topkapı’dan çıkınca Ayasofya’ya koşar adımlarla girdik… Ayasofya diğerlerine nazaran çok dolu değildi… O iğrenç iskele hâlâ ordaydı. Vikinglerin Ayasofya’ya bıraktıkları izleri bulmaya çalıştım ama pek belli olmuyorlardı. Bunun yerine Jüstinyen’in imzasını her iki sütundan birinde gördüm. Oymalı küçük bir şey dikkat ederseniz sizde bulabilirsiniz. Ayasofya sonrası biraz dinlenip Yerebatan’a gittik. Belediyeye bağlı oldukları için 3ytl aldılar. Ya bu insanlar müzeleri neden bir ticaret kapısı olarak görüyorlar… Çıkınca önce milyon taşı ardından da hipodromu hızlı bir şekilde geçtik… Bu arada hipodroma girmeden Alman Çeşmesi'ne de uğradık… Türk İslam eserleri müzesi diğer durağımızdı. Gene mecburen hızlı bir şekilde geçip bitirdik… Müzedeki halılar muhteşemdi muhakkak görülmesi gerekiyor diye düşünüyorum. Burcu bu hızlı tempoya dayanamayıp yalvaran gözlerle –ki beni Shrek II deki kedinin gözlerinden daha çok etkiledi- bizden izin istedi. Onu Mehmet Akif ve Duygu ile Sultanahmet’te bırakıp Dolmabahçe’ye yollandık. Lakin kader gene ağlarını örüyordu müze Perşembe günleri de kapalı idi. Biz de sadece kapısında fotoğraf çektirdik. Bu sefer normal adımlarla Deniz Müzesi'ne gittik. Normal adımlar çünkü gidecek halimiz kalmamıştı. Bitimine 15 dakika kala oranın da gezimini tamamladık… Müzedeki kayıklarda görülmeye değer. Artık günün yorgunluğu ve koşuşturması sonucunda müzeleri tamamlayıp acıkan midelerimiz için İstiklal Caddesine gittik. Galatasaray lisesinin köşesindeki bir yerel yemekler yapan lokantada yemek yiyip iyice mayıştık. Tam uyacakken kalkıp Galata’nın etrafından Sultanahmet’e gittik… Orada Mehmet Akif, Duygu ve Burcu ile buluşup vedalaştık… Bu arada Gamze'yle de konuşma fırsatımız oldu. Duygu ile Mehmet Akif’i gönderince Beyazıt'a çıktık… Tekrar hızlı tramvayla Eminönü’ne gittik ki Kadıköy'e giden son vapur gitmiş… Taksiyle Karaköy iskelesine gidip vapura bindik… Haydarpaşa’da inince gene bir koşturmacayla trene bindik… Yani gezide aklımızda kalan en önemli şey koşuşturmacaydı… Ankara’da bindiğimiz trenin aksine buradaki kondüktör harika bir insandı… Ben Pendik’te indim diğerleri de zaten yorgunluktan hemen uyumuşlar… Maceralı bir gezide böylece tamamladık artık bi daha ki müzeler haftasını bekliyoruz…

Not I: 17 Mayıs akşamı Ankara’dan trene bindik… Ben Ankara’ya yeni döndüğüm için ancak bugün bunları yazabiliyorum…

Not II: fotoğraflar çıktıkça buraya aktaracağım…

5. Linux ve Özgür Yazılım Şenliği

2006-05-13T13:11:00.000+03:00

Linux ve özgür yazılım şenliğinin beşincisi 12-14 mayıs tarihleri arasında düzenleniyor.ODTÜ -kendi okulum- KKM -Kültür Kongre Merkezi- de buluşan Linux'çular panellere katılıyor ve bilgilerini paylaşıyorlar. Ankara'da olan herkesin muhakkak katılması gerekiyor. Sloganları ise "Korsan değil Özgür yazılım"
ayrıntılı bilgi:
http://senlik.linux.org.tr

fragman

2006-05-08T23:59:00.000+03:00

sağolsun bilal filmin fragmanını yapmış linki aşağıda...

http://rapidshare.de/files/19932334/fragmanbetter.wmv.html

ilk filmim

2006-05-06T18:04:00.000+03:00

evet bugün bi ilki daha gerçekleştirip kısa bir filmde rol aldım. labrandalı ömer sayesinde. zevkli ve amatörce bir şeyler yaptık bakalım tarantino bilal montajdan neler çıkaracak...

bazı kareler...

2006-05-06T17:56:00.000+03:00

matematik önü emre, salih ve ben

bazı kareler...

2006-05-04T21:04:00.000+03:00

bazı kareler...

2006-05-04T21:01:00.000+03:00

beşeri ve mimarlık arasındaki sahada top oynarken...
fenerbahçeli olan salih alttaki de necmettin...

bazı kareler ; arkadaşlarım ve ben

2006-05-04T20:57:00.000+03:00

oda ve bölüm arkadaşım labrandalı ömer. beşerinin önünde...

evren-i mikhael

2006-04-18T19:05:00.000+03:00

Her insan kendi içinde ayrı bir evrendir...